acute paroxysms of anguish

RJ_happygolucky

SUNDAY EARLY morning. Still couldn't sleep. Well, I've had lots of it since Tuesday and I fear that I gained some weight because of this much-anticipated (or /and needed?) vacation. (I will miss this! Big time!) I missed Peyups.com so much that I spent around two and a half hours randomly reading posts and forum comments. Here are two writings that caught my attention (and struck me the most): 

"...not only is my best always not good enough around here-the injustice is that those people who don't try even half as much as I do are the ones who prevail."

- Letter to a Graduating Student, Peyups user aaliyah: http://www.peyups.com/article.khtml?sid=4374 

 "Aristotle said that happiness is the end most sought for. And indeed it is. Of course Aristotle probably referred to that happiness beyond the measly glee brought about by novelty or youth, or the fleeting gladness in temporality. But philosophical abstractions notwithstanding, things are often simpler than they seem: When you don't think you're happy, you probably aren't. 

And if there's anything I'm certain of right now, it's that I know that I'm not.

And this is why, for once, I will give up. That much I owe to myself. And when I do, I will never be prouder because despite appearances, quitting will be by far the bravest thing I would have ever done."

- On Giving Up, Peyups user panda boar: http://www.peyups.com/article.khtml?sid=4381

 Meantime, let me get busy searching for some precious sleep. See yah around!

RJ_happygolucky

Hindi ko matandaan kung pang-ilang Shake, Rattle, and Roll ko na ‘to. Ang alam ko ang huling installment na napanood ko ay ‘yung episode na may LRT. Buti na lang may nabibiling DVD ng lahat ng entries para sa taong ‘yun. Hindi ko na rin matandaan kung sino-sino ang bida dun. Basta ang natatandaan ko lang may episode dun na may circus group tapos kasama si Bearwin Meily. ‘Yun lang. Tinanong ko kay Popo at ang sabi n’ya 2006 daw yun, kaya I assume na SRR 8 yun.

Gaya ng mga naunang Shake, Rattle and Roll, ang bagong installment ay binubuo ng tatlong kuwento: Emergency na pinangunahan nina Roxanne Guinoo at JC De Vera, Class Picture nina Kim Chiu, Gerald Anderson at Jean Garcia, at Nieves ni Marian Rivera.

Aaminin kong naapektuhan ang panonood ko ng mga rebyu na nabasa ko bago ako pumasok sa sinehan. Halu-halo. Iba-iba. Pero sa aking pananaw, walang mawawala kung panoorin ko ‘to lalo pa at libre at hindi ko kailangang gumastos.

Ayoko nang pag-usapan ang unang episode. Ang nasabi ko lang sa katabi ko, “Para lang s’yang nawawalang Oka Tokat!” Pero parang minaliit ko naman ang Oka Tokat! na sa palagay ko ay mas nakakatakot pa nga. Pangatlong SRR na (yata) ni Roxanne Guinoo ‘to pero bakit parang hindi pa rin? At isa pa, bakit tinatanggap ni Mylene Dizon ang mga ganitong klaseng papel? Naawa naman ako sa kanya. Naisip ko na rin naman ang sagot. T’yak naming mas malaki ang bayad dito kaysa sa mga pelikulang indie na kadalasang ginagawa n’ya.

Ang ikalawang kuwento ay ang pinakamatino sa tatlo. Idinirehe ni Topel Lee, may mangilang-ngilang kagulat-gulat na eksena na talaga namang nagpaingay (at nagpatili) sa karamihan ng mga nasa sinehan. Genre talaga ni Lee ang suspense-horror. Kapansin-pansin rin ang husay ni Jean Garcia at ang chemistry ni Kim at Gerald, kahit pa kailangan pa nila ng mas marami-raming acting workshop. Si Chiu, matamlay pa masyado para sa isang horror film (pero kyut naman s‘ya). Si Anderson, baluktot pa rin ang dila. Hindi ko mapigilang matawa habang sinisigaw n’ya ang pangalan ni Kim Chiu (Joy! Joy! with matching accent na pang-Kano.) Nakakatawa rin ang eksenang lumilipad si Garcia na hawak-hawak sa leeg si Chiu. Gayunpaman, masasabing ito ang pinaka-pulido ang pagkakagawa sa tatlong istorya. Salamat na marahil sa impluwensya ng Japanese horror film-making sa mga sumulat at nagdirek nito.

Ang kontrobersyal na si Marian Rivera naman ang bida sa ikatlong bahagi ng pelikula. At s’ya rin ang nagdala rito. Tulad ng unang kuwento, si Mike Tuviera ang nag-direk nito at mas maayos n’ya tong nagawa kaysa sa una. Ganito ang mga pelikulang dapat binibigay kay Rivera. Mas nabibigyan n’ya ng hustisya ang isang papel na pang-comedy kesa pang-heavy drama. Natural s’ya pag nagpapatawa. Ang paggamit sa karakter ni Pekto bilang object of affection at fantasy ni Rivera ay kumiliti at nagpatawa rin sa mga manonood. Kung tutuusin, isa rin itong attempt para sirain ang stereotyped na imahe ng isang guwapo at machong leading man. Nakakainis man itong isipin. Lalo na sa mga eksenang kulang na lang ay halikan ni Rivera ang mga paa nito. Sa pangkalahatan, ang kuwentong ito ay higit na adventure kaysa horror o suspense. Wala ring nakakatakot na eksena. Naaalala ko pa kung paano ako natawa at napahagikgik sa confrontation scene ni Rivera at Diana Zubiri. Parang Street Fighter lang. Sa kabilang banda, dito rin makikita ang mga reference sa kultura, kaugalian, at paniniwalang Pinoy, tulad na lamang ng paniniwala sa engkanto, folk characters tulad ng tikbalang, konsepto ng pagtutulungan at pagtanaw ng utang na loob. Sana lang sa susunod na lalabas sa pelikula sa Iwa Moto, isipin n’yang wala na s’ya sa Starstruck, may nanonood na sa kanya, at nasa pelikula na s’ya (ibig sabihin may tiket na binibili para makapasok sa sinehan).

Sa kabuuan, kailangan na sigurong pag-isipan ni Mother Lily kung gaano n’ya kadalas gagawin at pagkakaabalahan ang pelikula slash franchise na ito. Hindi na siguro masama kung isa kada dalawa o tatlong taon n’ya ito gawin. Nang sa gayon, mas mapaghandaan at mas mapag-isipan. Hindi na siguro masama na naka-sampung Shake, Rattle and Roll na s’ya sa loob ng dalawa’t kalahating dekada. Isipin na rin siguro n’ya na marami ang nakaka-miss sa kalidad nito gaya noong mga unang installment. Para sa ‘kin, wala pa ring tatalo sa Undin at Refrigerator. At sana rin hindi n’ya rin abusuhin ang hilig ng Pinoy sa ganitong genre. May option din s’ya na pagpahingahin na ito ng tuluyan at gumawa ng bago. Sa husay at talento ng mga batang manunulat at direktor na mayroon tayo sa bansa, hindi nakapagtataka kung makagawa tayo ng higit pa sa naiambag ng Shake, Rattle and Roll sa kamalayang Pilipino.

RJ_happygolucky

Kagabi ay nagtagumpay akong maisama si Popo at si Alvin na panoorin ang pelikulang ito ni Joey Reyes. Sa kabilang banda, di tulad ng panonood namin ng Shake, Rattle and Roll, nagbayad kami para makapasok sa sinehan. Kung bakit, ikukuwento ko na lang sa inyo pag nagkita tayo.

Ang One Night Only ang ginusto kong panoorin bago pa man magsimulang ipalabas lahat ng mga kalahok sa Metro Manila Film Festival (MMFF) ngayong taon. Ito ay dahil na rin siguro sa paghahalintulad dito sa mga pelikulang Jologs at Bridal Shower. Ang pelikula ay sex-comedy na umikot sa isang araw na buhay ng iba’t-ibang karakter na magtatapos sa isang motel, ang Lover’s Hideaway. Kaya One Night Only ang titulo nito.

Ito ay kuwento ng mga kuwento. Kuwento ng professional hooker (Katrina Halili) at hayok sa laman na Kongresman (Ricky Davao). Kuwento ng isang sikat na artistang lalaking mapagsamantala (Paolo Contis) at isang probinsyanang nasa loob ang kulo at kati (Alessandra de Rossi). Kuwento ng isang advertising executive (Jon Avila) na naipit sa dalawang babae: isang anak ng kongresman (Diana Zubiri) at nangangaliwang girlfriend (Valerie Concepcion). Kuwento ng isang babaeng (Jennylyn Mercado) na nakipaghiwalay sa lesbianang girlfriend (Manilyn Reynes). Kuwento ng isang parloristang bakla (Chokoleit) na nais makatagpo ng lalaking mamahalin ngunit pakiramdam nito’y naloko s’ya ng kinaibigang lalaki (Joross Gamboa). At kuwento ng isa pang baklang reporter (Ogie Diaz) na naghihinganti sa nambugbog na artistang lalaki (Contis).

Whew! Ang daming kuwento! At ito rin ang dahilan kung bakit nahirapan (at hindi nagtagumpay) si Reyes na bigyang hustisya ang lahat ng mga intensyon n’ya upang mapaganda aang pelikula. Magulo. Minadali. Hindi tuloy nabigyan ng tamang pagkakahubog ng karakter ang ilan sa mga bida. At may mga karakter rin na hindi naman talaga kailangan sa istorya, isa na riyan ang asawa ng kongresman na ginampanan ni Tessie Villarama. Isa’t kalahating oras lamang ang itinagal ng pelikula subalit parang ang tagal at ang bagal ng kuwento noong patapos na ito. At natapos ito sa pamamagitan ng riot. At kung hindi maayos ang simula, hindi rin maayos ang katapusan.

Ang pelikulang ito ay pelikula na dinala ng mga mahuhusay ang pagganap. Sa lahat ng mga hinabing kuwento, pinakanakakaaliw ang kina De Rossi at Contis. Ang reversal of fate ng dalawa: ang pagiging hayok ng babae at kapaguran at pagsuko ng lalaki. Dito ko rin napansing mas epektibong contravida sa teledrama si Katrina Halili kaysa bida sa pelikula. Ang daming nasayang na punch line at nakatatawang tagpo. Sayang at mas magaling pa sa kanya ang iba n’yang kapwa bida. Buti na lang mahusay si Davao sa kanyang papel. Sayang din at hindi masyadong napagtuunan ng pansin ang mga karakter ni Mercado, Concepcion, at Zubiri na di hamak na mas maayos ang pagkakaganap kaysa kay Halili. Nakakaaliw rin si Reynes sa kanyang pagganap. Si Chokoleit naman ang pinaka-nakapagpatawa sa akin. (Hindi kita binigyan ng kung anu-ano, hindi ko pinagpaaral ang mga kapatid mo para ampunin kita! Di ba ang sabi mo mahal mo ako?)

Kapuri-puri naman ang visuals sa pelikulang ito. Ang angel room ni De Rossi (the irony!), ang space shuttle room nina Chokoleit at Reynes (bakla at tibo sa isang space shuttle room?), ang summer room nina Mercado at Gamboa (sumisimbolo sa pagsisimula), ang jungle room ni Halili (ang gulo! at ang swing!), at ang adam & eve room ni Avila at Zubiri (sumisimbolo sa bareness o kawalan at ang libido na naroon na sa simula pa lamang).

Stereotypes. Umuulan ng stereotypes sa pelikulang ito. Hindi lang ako mapalagay kung naging makatarungan ang pagsasalarawan ng mga ito. Ang paghahanap ng kababaihan sa mga guwapong lalaki at pag-iwan sa hindi kaguwapuhan. Ang pangangaliwa ng mga lalaki. May mga metaphor rin na animo’y anti-third sex: tulad na lamang ng paghahanap ng bakla at tibo sa nawawalang mga jowa at ang pangangatok nila sa mga pinto at ang paglalakad sa pasilyo at ang walang katapusang panggagamit, pag-iwas (ang hindi pagpapapasok sa motel sa magkapares na parehong lalaki o babe), at pang-iiwan sa mga ito. Hindi lang din ako mapalagay kung ang mga critique sa iba’t-ibang butas sa lipunang Pinoy sa pamamagitan ng sex, parody, at pagpapatawa ay naging malinaw sa mga manonood. Maraming twists and turns na animo’y nakakahilong sabayan.

Sa kabuuan, sinasalamin lamang ng pelikula ang sarili nitong titulo: One Night Only. Fun(ny) but sorely raw in the core.

RJ_happygolucky

>>>The Search for Complete Happiness

genalamo: i know… hahaha… wag na jan… wag ka na maawa…

johnsion: uhmmm…

genalamo: lahat naman nakakaawa eh… kanya kanya nga lang di ba???

johnsion: sabagay… pero … pero…

genalamo: wala ng pero... hahaha…

ang hirap maging maxadong makatarungan jan... kung sa umpisa pa lang, wala naman talagang batas na sinusunod ng lahat…

johnsion: hindi rin…

kasi that's what you are resolved to thinking... and accepting... if you'd want to be selfish, please do it the right way.

genalamo: gradual jan... gradual lang

johnsion: by gradual you mean what?

genalamo: ayoko syang torture-in. aaay… ewan, di ko alam. waahh!!! ang sarap ng almusal ko… hahaha sermon mula kay jan… hahaha… chasing cars snow patrol

johnsion: well, mas masarap pa ba spaghetting nilantakan mo kanina? hahaha

genalamo: ahahaha...

parang dalawang umagang magkasunod na yata akong sinesermonan.. hahaha

johnsion:

oh well concerned lang, pero masaya ako para senyo. sana nga lang complete happiness… ayun…

--

Sabado na pala. Syet! Ang bilis ng oras. Ang bilis ng araw. Nakakatamad pang pumasok sa Lunes. Wah! Ayoko pa! Wah! ARGH!

RJ_happygolucky

One day last week, I told my best friend of my dilemma that I can’t come up with a decent topic to talk (write) about here. Well, you may see for yourself if I even came up with one the past week. Anyway, he suggested that I write a piece about love. Yes, L-O-V-E. Uhmmm, I think after all that he has heard from me he figured out that I can write a lot about it. And with the gamut of stuff that I discussed with him plus the oft-argued (and habitually, unsolicited) pieces of advice he has received, I deem that his suggestion may be right. I’d like to seize this opportunity particularly because it’s the best time that he should hear these again. Of course, just hours ago he had read this. But for the sake of emphasizing and highlighting (and I tell him that all these are part of a grand plan to spear them doubly), I list all these. Enjoy!

Here’s to wishing that he will make the best, fairest, and most upright decision. Then again, he still might not. And I loathe the fact that I can’t do anything about it. Or at least in the meantime.